Annelik çoğu zaman “kendinden vazgeçmenin, feda etmenin” normalleştirildiği bir rol gibi yaşatılır. Özellikle bekar anneler için bu vazgeçiş daha da görünmezdir ve çoğu zaman zorunluymuş gibi hissettirilir. Çünkü bekar anneler hem anne, bazen hem baba, hem çalışan, hem de hayatı ayakta tutan kişi olmak zorunda kalırlar. Güçlü görünmek bir seçenek değil, bir zorunluluk haline gelir.
Zamanla şu cümle içten içe yerleşir: “Şu an benim sıram değil.”
Ama burada ihmal edilen şey; ihtiyaçlar, duygular, hayaller ve “Ben”dir. Bu noktada bir annenin kendini kaybetmeden sağlıklı bir ebeveyn olması mümkün değildir.
Güçlü Olmak Her Şeyi Tek Başına Taşımak Değildir
Toplum, bekar anneleri çoğu zaman “Ne kadar güçlü oldukları” üzerinden över. Oysa bu güç, çoğu zaman dayanmak zorunda kalmaktan doğar. Ne zaman sadece kendi için bir adım atsa, kendi içinde suçluluk duymaya başlar. Ya da yaşadığımız çevre bunu bize empoze eder. Çünkü bir anne her zaman önceliği çocuğuna vermelidir. Peki, size soruyorum: Bir kadının bu şekilde hem evde, hem işte tükenmeden var olabilmesi mümkün mü?
Yaptığım koçluk seanslarımda, annelerden en sık duyduğum cümlelerden biri şu: “Ben aslında çok yorulmuşum ama bunu kendime bile itiraf etmemişim.” “Bu yorgunluk ve ihmal zamanla öfkeye dönüşmüş ve bu da en çok çocuğumla ilişkime yansımış.” Hatta çoğu zaman bu öfke boşanmaların da en büyük nedeni oluyor.
Koçluk, annelere daha fazlasını yapmayı öğretmiyor. Aksine, daha az yükle daha gerçek bir hayat kurmayı hatırlatıyor.
Koçluk Ne Yapar?
Annelerle yaptığım koçluk seanslarında, onlara “nasıl anne olunması gerektiğini” anlatmıyorum. Çünkü her annenin yolu, kendine özgüdür. Her annenin ve çocuğun dinamiği ve hikayesi birbirinden farklıdır. İhtiyaçları, değerleri, vizyonu çok başkadır. Dolayısıyla akıl vermek ya da yönlendirmek, hiçbir zaman koçluk sürecinde bizim için etik değildir. Tavsiyeler ve akıl vermeler, kişinin kendi çıkarımı ve deneyimleridir. Bizler deneyim aktarmayız.
“Annelere Koçluk” şunları yapar:
-
Annenin kendisiyle yeniden temas kurmasını sağlar.
-
Suçluluk duygusunun yerini şefkate bırakmasına alan açar.
-
“Yetersizim” düşüncesini sorgulatır.
-
Duyguları bastırmak yerine regüle etmeyi öğretir.
-
Kontrol etmeye çalışmak yerine güvenmeyi hatırlatır.
-
Kadının yalnızca anne değil, bir birey olduğunu yeniden görünür kılar.
Bu süreçte anne; değişmesi gerekenin kendisi değil, kendisine yönelttiği sert iç ses olduğunu fark eder.
Hayatını Geri Almak Ne Demektir?
Hayatını geri almak, her şeyi bırakıp başka bir hayata kaçmak değildir. Çocuğunun ihtiyaçlarını görmezden gelmek değildir. Sorumluluktan kaçmak da değildir. Hayatını geri almak;
-
“Ben de varım” diyebilmektir.
-
İhtiyaçlarını ertelememeyi öğrenmektir.
-
Yardım istemeyi zayıflık değil, bağ kurmak olarak görmektir.
-
Kendi sınırlarını fark etmek ve korumaktır.
-
Çocuğuna, tükenmiş değil, temas edebilen bir ebeveyn olabilmektir.
Koçlukla yeniden “ben” diyen anneler, mükemmel anneler olmazlar. Ama gerçek temas sağlayabilen ve kendine şefkatli anneler olurlar. Ve bu hâl, çocuklar için en güvenli yerdir.
Anne Güçlendikçe ve Yaşamla Kurduğu Bağı Arttıkça Çocuğu ile Bağı da Güçlenir
Duygusal olarak regüle olabilen bir anne, çocuğuna güvenli bağlanma sunar. Kendini duyan bir anne, çocuğunu da gerçekten duyar. Kendi ihtiyaçlarını tanıyan bir anne, çocuğunun ihtiyaçlarını da ayırt edebilir. İhtiyaçlarını karşılamaya başlayan anne daha sakin, ılımlı, akılcı ve makul davranır. Bu yüzden koçluk yalnızca anneye değil, bir ilişki sistemine temas eder.
Yeniden “Ben” Demek Bencillik Değildir!
Pek çok anne için en zor adım şudur: Yüzünü biraz da kendine dönmenin bencillik olmadığını kabul etmek. Suçlulukla değil, farkındalıkla yol alabilmesi gerektiğini fark etmektir.
Oysa koçluk sürecinde anneler şunu fark eder: “Kendine sırtını dayamadan kimseye gerçekten yaslanamazsın. Kendine ışık olmadan, etrafını aydınlatamazsın.”
Yorgun ve tatminsiz bir hayat, çocuğun izlediği, yaşamın ilk gösterimidir ve çocuk en kolay ebeveynleri ile uyumlanır.
Regüle olmuş bir ebeveyn, yalnızca evde değil; iş hayatında, ilişkilerinde ve toplumda da denge yaratır.
“Koçlukla yeniden ben” diyen anneler; daha az yorulan değil belki ama daha farkında, daha dengede, daha canlı annelerdir.
Ve hayat işte tam da buradan yeniden başlar.
